Znasz to uczucie, kiedy coś w Tobie cicho podpowiada, że powinnaś iść w określoną stronę, ale głos w głowie od razu zaczyna to kwestionować?
Kiedy czujesz pragnienie, które jest jak wołanie z głębi serca – a chwilę później umysł uruchamia całą listę powodów, dla których to nie ma sensu?
Właśnie wtedy dzieje się coś bardzo ważnego. Coś, czego długo nie potrafiłam rozpoznać.
To nie jest konflikt między „dobrym” a „złym” wyborem.
To konflikt między głosem duszy a głosem umysłu.
I tylko jeden z nich zna prawdę.
Spis treści
Dusza mówi językiem pragnień
Ten głos nie rozbrzmiewa donośnie.
Nie musi niczego udowadniać.
Nie buduje logicznych ciągów.
Dusza działa inaczej. Czuje.
Przychodzi do nas przez emocje, nie przez rozum.
Czasem jako delikatna tęsknota. Czasem jako intensywne „chcę”.
Ale to chcę nie pochodzi z ego. Ono rodzi się w sercu.
I właśnie dlatego tak często je ignorujemy.
Bo pragnienia duszy wymagają odwagi. A my przyzwyczailiśmy się do życia w schematach.
Bo jej głos prowadzi do zmian. A zmiana niesie niepewność.
Bo mówienie prawdy o sobie bywa niewygodne.
Pamiętam moment, w którym coś we mnie pękło.
Nie chciałam już być tą, która zawsze ogarnia.
Tą, co się nie skarży, uśmiecha się na zawołanie i wszystko trzyma pod kontrolą.
Wewnątrz miałam jedno wielkie „dość”.
Dusza szeptała: „Zwolnij. Oddychaj. Zdejmij maskę.”
A umysł odpowiadał: „Nie możesz. Zawiedziesz. Ludzie się odwrócą.”
Wtedy jeszcze słuchałam głowy.
Dziś już wiem, że spokój przyniosło mi serce.
Anioły mówią językiem synchroniczności
Są takie momenty, kiedy rzeczy same zaczynają się układać.
Dostajesz wiadomość od kogoś, o kim właśnie myślałaś.
Słyszysz zdanie, które idealnie pasuje do Twojej sytuacji.
Zatrzymujesz się, a obok ciebie ląduje znak, którego nie sposób zignorować.
To nie zbieg okoliczności. To język aniołów.
Cichy, nienachalny, ale bardzo wyraźny.
Przemawiają do nas przez rzeczywistość. Przez ludzi, zdarzenia, cytaty, piosenki.
Niektórzy mówią: „to tylko przypadek”.
Ale jeśli jesteś w zgodzie ze sobą – wiesz, że to coś więcej.
Życie daje Ci wskazówki, kiedy przestajesz mu przeszkadzać.
Anioły nie potrzebują słów.
One ustawiają rzeczy na Twojej drodze tak, byś mogła dostrzec to, co ważne.
Umysł mówi językiem porównań
I to jest głos, który najczęściej słyszymy.
Wytrenowany przez lata.
Wzmocniony przez porównania w szkole, w pracy, w mediach.
Umysł porównuje nieustannie.
Siebie z innymi.
Twoje dzisiaj z cudzym jutrem.
Twoje osiągnięcia z tym, co „powinnaś” już mieć.
– Inni robią to szybciej.
– Ona wygląda lepiej.
– On ma więcej.
– Ty jesteś w tyle.
Ale prawda jest taka, że umysł nie szuka szczęścia.
On szuka bezpieczeństwa.
A bezpieczeństwo znajduje w kontrolowaniu, analizowaniu i przewidywaniu.
Tylko że życie nie jest do przewidzenia.
I gdy tylko dasz umysłowi zbyt dużo przestrzeni – dusza milknie.
Nie znika.
Po prostu czeka, aż znów ją usłyszysz.
Jak rozpoznać, kto w Tobie mówi?
Zatrzymaj się.
Weź oddech.
Nie pytaj: „Czy to się opłaca?”
Zapytaj: „Czy to mnie porusza?”
Jeśli czujesz ciepło, ekscytację, poruszenie to dusza.
Jeśli odczuwasz presję, strach, pośpiech to umysł.
Głos duszy niesie lekkość, nawet gdy decyzja jest trudna.
Głos umysłu niesie ciężar, nawet gdy wydaje się logiczny.
Jak słuchać duszy, nie wykluczając umysłu?
- Zrób miejsce na ciszę.
Bez niej nie usłyszysz tego, co najważniejsze. - Obserwuj, co Cię wzrusza, co Cię zachwyca.
To nie przypadek – to sygnał, że coś jest dla Ciebie. - Nie deprecjonuj tego, co wydaje się „małe”.
Wielkie zmiany zaczynają się od szeptu, nie od krzyku. - Zaufaj temu, co przychodzi z lekkością.
To najczęściej język duszy. - Pozwól umysłowi pomagać, ale nie decydować.
On jest narzędziem.
To dusza zna kierunek.
Zadaj sobie pytanie:
Kogo dziś słucham?
Czy decyzje, które podejmuję, są moje?
Czy prowadzę siebie… czy prowadzony jest mój lęk?
Bo prawdziwa droga zaczyna się tam, gdzie słyszysz szept.
A nie tam, gdzie ktoś krzyczy „musisz”.
2 comments