Bywają dni, kiedy budzisz się z uciskiem w klatce piersiowej. Wszystko wokół wydaje się w porządku, ale ty już czujesz, że coś jest „nie tak”. Myśli zaczynają krążyć: A co jeśli coś się stanie? Co jeśli się nie uda? Co jeśli stracę kontrolę? I właśnie wtedy, choć najbardziej chcesz zniknąć albo przestać czuć – pojawia się ciche wołanie w środku: pokonaj lęk. Nie przez ucieczkę, nie przez tłumienie emocji. Pokonaj go, bo inaczej on będzie pokonywał ciebie – dzień po dniu, myśl po myśli.
Znasz to? Bo ja znam. Też tam byłam. W świecie nieustannego napięcia, przewidywania katastrof, szukania ukrytych zagrożeń w każdej chwili życia. To stan, w którym nie żyjesz naprawdę – tylko trwasz. Obserwujesz. Czekasz na moment, aż będzie bezpiecznie. Jednak ten moment nie przychodzi.
Bo lęk, paradoksalnie, nie znika wtedy, gdy próbujesz go unikać. On rośnie w cieniu twojej ucieczki.
Spis treści
Lęk przed życiem
Jednym z największych lęków, z jakimi zmagają się dziś ludzie, jest nie ten przed porażką, śmiercią czy chorobą – ale lęk przed życiem. Przed tym, że naprawdę pozwolisz sobie czuć. Że naprawdę się zaangażujesz, że coś stracisz, jeśli zaczniesz czegoś pragnąć. Że cię zaboli.
I wiesz co? Może zaboli. Ale czy nie boli już teraz – to trzymanie się w miejscu, które miało być bezpieczne, ale stało się twoim więzieniem?
Znalazłam odpowiedź, która odmieniła moje spojrzenie. Trafiłam na książkę Paula Davida „Nareszcie ŻYJĘ!”. Już sam tytuł był jak westchnienie ulgi, a w środku znalazłam słowa, które zmieniły wszystko:
„Zamiast uciekać i próbować pozbyć się tego, czego doświadczasz chcę, żebyś zwrócił się ku temu, co czujesz. Choć raz uświadom sobie, że przeżywanie niepokojących emocji jest w porządku… Nie należy ich tłumić ani z nimi walczyć.”
To był pierwszy raz, kiedy ktoś nie powiedział mi: „uspokój się, przestań się zamartwiać, przestań analizować”. Tylko: „Zobacz. Zostań. Posłuchaj siebie”. Nie uciekaj, nie zmieniaj się na siłę. Nie musisz się naprawiać, by żyć.
To nie lęk cię niszczy, ale to, jak z nim walczysz
Często sądzimy, że trzeba coś z lękiem zrobić. Pokonać go siłą woli. Zastąpić go pozytywnym myśleniem. Odpędzić. Ale im bardziej się starasz, tym bardziej on wraca.
Bo prawdziwa ulga przychodzi nie przez kontrolę, tylko przez zgodę.
Paul David tłumaczy to tak:
„Pozwalając sobie na przeżywanie strachu uwalniasz całą tę niespokojną energię w sobie, a nie próbując już uciekać uczysz swój umysł, że w życiu jesteś całkowicie bezpieczny, a więc reakcja strachu zostaje wyciszona i możesz żyć dużo swobodniej.”
To nie teoria. To neurobiologia. Kiedy przestajesz się bać strachu – twój mózg przestaje go produkować. Przestaje widzieć go jako zagrożenie. Przestaje cię chronić przed życiem, które przecież wcale nie jest niebezpieczne – tylko nowe, nieprzewidywalne, czasem trudne. Jednak przede wszystkim piękne.
A co jeśli coś się stanie?
To pytanie wracało do mnie przez lata. Cokolwiek planowałam, cokolwiek czułam – zaraz przychodziło: A co jeśli coś się stanie?
To pytanie zabrało mi wiele szans.
Ale teraz zadaję inne: A co jeśli NIC się nie stanie? A co jeśli to tylko lęk, który nie potrzebuje działania, tylko obecności?
Kiedy przestałam reagować na to pytanie jak na alarm, zaczęło tracić moc. Czasem się pojawia, ale ja już nie muszę mu wierzyć.
Pokonaj lęk – Nie przez walkę, ale przez zrozumienie
Pokonaj lęk nie dlatego, że jest słaby, lecz dlatego, że ty jesteś silniejszy, niż myślisz. Silniejszy, niż ci się wydaje. Bo masz w sobie coś więcej niż mechanizmy przetrwania – masz świadomość. Masz zdolność wyboru.
Możesz przestać uciekać. Możesz nauczyć swój umysł, że nie musi już cię chronić przed samym życiem. Że możesz żyć, nawet jeśli się boisz.
Bo życie bez lęku to nie życie bez trudnych emocji – ale życie, w którym te emocje nie kierują już twoim dniem.
Pokonaj lęk – Od czego zacząć?
Jeśli ten tekst coś w Tobie poruszył – nie ignoruj tego. To może być pierwszy moment, w którym nie próbujesz zrozumieć lęku, tylko naprawdę go poczuć. Bez tłumaczeń, bez planu naprawczego. Bez oczekiwań, że natychmiast coś się zmieni.
Zrób dziś jedną, prostą rzecz:
usiądź na chwilę w ciszy.
Nie po to, by się uspokoić. Nie po to, by „wyciszyć umysł”. Po to, by przez moment być całkowicie ze sobą. Z tym, co czujesz. Nawet jeśli to niepokój, napięcie, chaos. Szczególnie wtedy.
Zamknij oczy. Oddychaj. Zauważ, co się w Tobie dzieje.
Nie poprawiaj tego.
Nie próbuj z tym wygrać.
Po prostu zostań. Obecny. Obecna.
To właśnie ten moment, ta wewnętrzna zgoda, jest pierwszym krokiem. Bo pokonanie lęku nie zawsze wygląda jak odwaga z filmów. Czasem wygląda jak cicha decyzja, że już nie musisz uciekać przed sobą.
Nie chodzi o to, by się nie bać. Chodzi o to, by nie pozwalać lękowi kierować swoim życiem. I to właśnie się zaczyna wtedy, gdy przestajesz go traktować jak intruza, a zaczynasz jak część siebie, którą warto wysłuchać.
Odważ się poczuć
Każdy z nas doświadcza lęku. Jednak nie każdy z nas pozwala sobie na jego pełne przeżycie. Tymczasem największą odwagą nie jest „pokonanie” lęku w klasycznym sensie, ale otwarcie się na niego bez obrony.
To trudne. To wymaga łagodności wobec siebie. Ale też właśnie wtedy zaczyna dziać się zmiana. Kiedy już nie chowasz się przed życiem. Kiedy, pomimo wszystkiego, wybierasz obecność.
Pokonaj lęk. Zacznij żyć.
Nie wtedy, gdy będzie idealnie. Nie wtedy, gdy znikną wszystkie obawy.
Zacznij dziś. Tu, gdzie jesteś. Tak, jak potrafisz.
